سواره بودند از مكه به قصد مدينه ، خارج شدند و از « دار الندوة » به سازماندهى خود پرداختند . از بنى سليم نيز هفتصد جنگجو به فرماندهى سفيان بن عبد شمس - هم پيمان حرب - بن امية - آماده شدند ، بنى اسد و بنى فزاره نيز با هزار جنگجو به فرماندهى عينية بن - حصن آمادهء نبرد شدند از بنى اشجع و بنى مرة بن عوف نيز تعداد بسيارى آماده شدند و مجموع همگى آنها به ده هزار رزمنده بالغ گرديد وقتى خبر آنها از طريق گروهى از خراتمه - كه به حضور پيامبر رسيده بودند و جمع آمدن قريش و هم‌پيمانانشان را به اطلاع وى رساندند - به سمع پيامبر رسيد مسلمانان را فرا خواند و آنان را به شكيبايى ، جهاد و آماده شدن براى رويارويى با تجاوزگران ، دعوت كرد و در اين كه براى مصون ماندن شهر از اشغال دشمن چه بايد كرد با آنها به مشورت نشست . نظر نهايى متعلق به سلمان فارسى بود كه تحسين همه را برانگيخت زيرا اجراى پيشنهاد وى ، حتما پيشروى متجاوزان را با دشواريهايى مواجه مىساخت و از خطرات رويارويى مستقيم دو طرف ، مىكاست . در روايات مربوط به اين غزوه ، آمده است كه مسلمانان سلمان فارسى را به خاطر اين ايده و تدبير ، گرامى داشتند و ارج گذاردند و هم مهاجرين و هم انصار ، خود را به وى نزديك مىدانستند . مهاجرين مىگفتند سلمان از ماست انصار هم مىگفتند سلمان از ماست و در آن لحظه براى ارج گذاشتن به سلمان و بزرگداشت او احساساتى و هيجان‌زده شده بودند پيامبر از اين وضع در شگفت ماند و در اين بزرگداشت با ايشان همزبان شد و سخن مشهور خود را بر زبان آورد : ( سلمان از اهل البيت ما است ) و در مناسبت ديگرى خطاب به مسلمانان فرمود : نگوييد سلمان فارسى بلكه بگوييد سلمان محمدى . شايد هم مىخواست با اين سخن به مسلمانان بفهماند كه نام و نسب چيزى بر شأن انسان نمىافزايد و آنچه در اين زمينه به آدمى ارج و والايى مىبخشد كار نيك و تلاش و كوشش بىريا و مخلصانه است و اگر اخلاص سلمان و ايمان عميق وى به اسلام و مفاهيم آن و نيز ايثار و جانبازيش در راه آن نبود او نيز در شمار ديگران بود . همگى مسلمانان در حالى كه پيامبر همراهيشان مىكرد شروع به اجراى پيشنهاد سلمان كردند و گودالى به دور شهر حفر كردند كه باعث مىشد ورود اشغالگران و متجاوزين به شهر به آن سرعت كه انتظار داشتند ، صورت نگيرد . در تاريخ طبرى و منابع ديگر آمده كه پيامبر براى هر ده نفر از مسلمانان 40